به فاصله ی دو روز از کار ناراحت کننده ای که انجام دادم یا دیگران نسبت به من انجام دادند یا دیگرانی دیگر،بی هیچ ارتباطی به من، انجام داده اند-خلاصه تر می شود کلیه ی کارهایی که خجات کشیدنی هستند- وجدان دردِ وخیمی می گیرم.این دو روز به شدت دچار گشادی سیاهرگ و سرخرگ می شوم از بس عمل انجام شده با پاهای گلی توی راهروهای ذهن من راه می رود،بعد قلبم تندتر می زند،خون توی مغزم فوران می کند بی اینکه روی گونه هایم دویده باشد...اگر دقت کنی ممکن است لب پایینی را ببینی که با دو دندان جلوی بالایی گاز گرفته می شود،هر دو دستم بی اختیار مشت می شود و با سرعت دوباره باز می شود.چشم هایم-بسته به اینکه کجا هستم-گشادِ گشاد،یا بسته ی بسته اند.زانو هایم شروع به لرزیدن می کند...لب هایم مدام تکان می خورد،می جنگد....همگی نا خوداگاه، چون از گردن به پایین هیچ چیزی حس نمی کنم.

یک لحظه ی خیلی کوتاه،همه ی صداها نشنیدنی می شوند،همه ی ادم ها نادیده گرفته شدنی.می بازم خودم را.ادم های بازنده اینطور مواقع چه می کنند؟خودشان را مقصر همه چیز می بینند؟که بتوانند جای ان همه رد پای گلی را ببینند؟که نگاهشان را ندوزند به دری که باز است و هیچ خبری از کننده ی کار نیست؟شاید هم چون می دانند سال های خیلی خیلی دور بعدی،حتی اگر هیچ کدام از اتفاق های خاص زندگیشان را یادشان نیاید این یکی جزو فراموش نشدنی ها خواهد بود.

اینطور مواقع که اوضاع و احوالِ سرزنش شده ی من،بدجوری خاکستری می شود انگار کسی ارشیو مغز من را باز می کند تا بقیه ی فکرهای منجر به خودکشی برای من،حمله کنند،همه چیز را بسوزانند و راهشان را بکشند و برگردند به ارشیوشان....هر کدام به قفسه ای که با زمان و مکان و ادم ِ صحنه ی جرم،برایشان مشخص شده...

اخر همه ی این حوادث که ممکن است چند ثانیه طول بکشد من می مانم با شانه های افتاده،دست های خالی و فکر اینکه از روز اول چقدر پیشانیم کوتاه بوده...